Dagboek van een Opperrabbijn

Dagboek van de opperrabbijn, 18 oktober 2026   Donderdagavond om half twaalf kwam ik uitgeput, maar met een voldaan gevoel thuis. Hoewel de solidariteitswandeling gewoonlijk minder dan vijftien deelnemers telde, waren er nu, misschien wel omdat ik als meeloper was aangekondigd, tegen de honderd solidaire pro-Israël- en anti-antisemitismewandelaars. De wandeling begon bij de Martinikerk, waar ik de meute mocht toespreken, en eindigde voor de sjoel, waar ik ook weer een toespraakje hield. Hoewel, toespraakje? Ik kan beter spreken van een toespraak, zonder verkleinuitgang, want qua tijd en inhoud waren de toespraakjes eigenlijk gewoon korte lezingen, zowel de toespraak vooraf als die na de wandeling. Hierbij mag worden aangetekend dat niemand van de toehoorders in slaap was gevallen; de wandelaars waren een en al oor. Aan het eind van mijn toespraak/korte lezing na de wandeling galmde het luid gezongen Osee Sjalom door de Folkingestraat. Ik veronderstel dat de dames van...